Ζοζέφ Τερζιβασιάν: Ο Άνθρωπος πίσω από τον Μύθο του Ελληνικού Μπουζουκιού

Υπάρχουν δημιουργοί που απλώς κατασκευάζουν αντικείμενα και υπάρχουν και εκείνοι που δίνουν ψυχή στα δημιουργήματά τους. Ο Ζοζέφ Τερζιβασιάν ανήκε αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Για περισσότερες από έξι δεκαετίες, το όνομά του έγινε συνώνυμο με τον κορυφαίο, γεμάτο και «στρογγυλό» ήχο του μπουζουκιού, κερδίζοντας επάξια τον τίτλο του «Στραντιβάριους» της ελληνικής οργανοποιίας.

Ένα Εργαστήριο Γεμάτο Μουσική και Προσήλωση Η καρδιά της δημιουργίας χτυπούσε στη Νίκαια, σε μια νεοκλασική μονοκατοικία που λειτουργούσε ταυτόχρονα ως σπίτι και εργαστήριο. Εκεί, ο Ζοζέφ ακολουθούσε ένα αυστηρό, καθημερινό πρόγραμμα με θρησκευτική ευλάβεια. Από νωρίς το πρωί, περιτριγυρισμένος από επιλεγμένα ξύλα που περίμεναν υπομονετικά να «ψηθούν» και να «στανιάρουν», έδινε σχήμα στα όνειρα των μεγαλύτερων σολίστ της χώρας. Για τον Ζοζέφ, η οργανοποιία δεν ήταν απλώς μια δουλειά, αλλά ένα ιερό λειτούργημα.

«Το Ξύλο Είναι Ζωντανό» Όσοι τον γνώρισαν θυμούνται την ακλόνητη πίστη του ότι το ξύλο έχει τη δική του προσωπικότητα και ζωή. Δεν εμπιστευόταν τα βιομηχανικά μηχανήματα· κάθε κοπή, κάθε σκάλισμα και κάθε κόλληση γινόταν αποκλειστικά με το χέρι. Αυτή η απόλυτη αφοσίωση στη χειροποίητη τέχνη είναι που έκανε κάθε μπουζούκι του μοναδικό. Όταν μάλιστα του πήγαιναν όργανα άλλων κατασκευαστών που είχαν χάσει τη "φωνή" τους, εκείνος χαμογελούσε και έλεγε τη θρυλική ατάκα: «Θα το χειρουργήσω!!!».

Μια Οικογενειακή Κληρονομιά Η τέχνη του Ζοζέφ δεν χάθηκε στο πέρασμα του χρόνου. Δίπλα του, από την τρυφερή ηλικία των έξι ετών, βρισκόταν ο γιος του, ο Ναζαρέτ. Μεγαλώνοντας μέσα στις μυρωδιές του ξύλου και του λουστραρίσματος, απορρόφησε κάθε μυστικό, κάθε τεχνική και, κυρίως, τον σεβασμό του πατέρα του για το όργανο. Σήμερα, το εργαστήριό μας συνεχίζει να βαδίζει στα ίδια ακριβώς χνάρια, διατηρώντας ζωντανή την αυθεντική, χειροποίητη παράδοση του Ζοζέφ, μακριά από τη μαζική παραγωγή.